Verkoopstyling op het Zuid

Het Zuid is in één keer getekend na de afbraak van de Zuidcitadel in 1874: een stervormig stratenplan naar Parijs model, met de Leopold de Waelplaats, de Marnixplaats en de Lambermontplaats als knooppunten en daartussen straten vol burgerhuizen en herenhuizen uit de jaren 1880 en 1890, neoclassicistisch en eclectisch, met hier en daar art nouveau zoals in de Schildersstraat en de Volkstraat. De meeste panden zijn per verdieping opgesplitst: een bel-etage met plafonds van meer dan vier meter, stucwerk, marmeren schouw en een enfilade van salon naar eetkamer, daarboven kleinere verdiepingen en onder de kap een dakappartement dat bij de renovatie een terras kreeg. Langs de Vlaamsekaai en de Waalsekaai zijn oude pakhuizen en garages tot lofts omgebouwd, en zuidwaarts bouwt Nieuw Zuid strakke appartementen met terras aan het Scheldepark. Op foto's gaat het vaak mis in de enfilade: de salon vooraan heeft de ramen, de eetkamer in het midden krijgt alleen licht door de tussendeuren en oogt donker, en bij een bel-etage die uit verhuur komt, staat een versleten zetel voor een schouw die de halve vraagprijs draagt. Dakappartementen ogen leeg en hoekig, en de nieuwbouw op Nieuw Zuid wordt als witte doos gefotografeerd. Digitaal opruimen brengt de proporties terug; daarna richt je de bel-etage warm en op schaal in, de middenkamer laag en licht als eetplek, en zet je op het dakterras een tafel die de koper meteen buiten laat zitten. Schouw, stucwerk en ramen veranderen niet.

Het Zuid is samen met Zurenborg de duurste woonbuurt van Antwerpen, en de kopers komen van ver: Antwerpse advocaten en artsen die dicht bij het Justitiepaleis en de ziekenhuizen willen wonen, creatieven en ondernemers die het Zuid kiezen voor de galeries en de terrassen aan de Zuiderdokken, en opvallend veel Nederlanders die voor een Amsterdamse prijs hier een bel-etage met vier meter plafond krijgen. Sinds de Gedempte Zuiderdokken een park zijn en het KMSKA opnieuw open is, is de vraag alleen maar gestegen, en het aanbod van goede bel-etages en dakappartementen blijft klein. Wat er komt, gaat op Immoweb snel: kandidaat-kopers zetten een zoekopdracht op de postcode en beslissen dezelfde avond of ze een plaatsbezoek aanvragen. Tegelijk weegt het EPC-label hier zwaar, want een burgerhuis uit 1890 haalt zelden beter dan D of E, en wie een pand met renovatieplicht koopt, wil op de foto's zien wat het vandaag al waard is. In een buurt waar elk zoekertje stucwerk, schouw en hoge plafonds belooft, beslist de fotorij welk pand bezocht wordt en welk pand vergeleken wordt. Een salon die is ingericht op het niveau van de vraagprijs, een middenkamer die een eetkamer is geworden en een dakterras met tafel en zicht op de kathedraal vertellen het appartement voor het bezoek. De deelbare woningpagina met de originelen ernaast is wat een Nederlandse koper doorstuurt naar wie meebeslist.